Sükûtu Taşımak

Sükûtu Taşımak

İnsanın içindeki fırtınayı dışarıya vuramaması, kelimelerin kifayetsiz kaldığı o kör düğüm anı, medeniyetin ve modern hayatın bize sunduğu en ağır yüklerden biridir. Kalabalıklar arasında yürürken etrafımızdaki seslerin gürültüsü içinde kendi iç sesimizi boğarız. Konuşmak bir rahatlama aracı gibi görünse de, asıl derinlik susmakta gizlidir. Sükût, kelimelerin bittiği yerde başlar ve ruhun en ücra köşelerinde yankılanır. Günlük yaşamın koşturmacası içerisinde birey, taşıyamayacağı kadar çok sorumluluğu ve kırgınlığı omuzlarında biriktirir. Bir süre sonra bu birikim, dış dünyayla olan bağları zayıflatır ve insan kendi kabuğuna çekilir. Bu çekilme hali bir kaçış değil, aksine ruhun kendi yaralarını sarma çabasıdır. Tıpkı karanlık bir gecede limanı aydınlatan bir deniz feneri gibi, insan da kendi içindeki sönmüş ışığı yeniden yakmak zorundadır. Fırtınanın ne kadar şiddetli estiğinin bir önemi yoktur; mühim olan, içimizdeki o sarsılmaz iradenin ayakta kalabilmesidir.

Hayatın getirdiği zorluklar karşısında susmak bir acziyet değil, aksine derin bir kabulleniş ve olgunlaşma evresidir. İnsan, kendi iç sesiyle baş başa kalabildiği ve sükûnetin kıymetini bildiği ölçüde hayata tutunabilir. Çünkü gerçek yolculuk, dışarıdaki kalabalıklara karışmak değil, kendi ruhunun derinliklerine inmeyi başarabilmektir. Hayatın akışı içerisinde insan, sırtına yüklenen her anının ve her kırgınlığın hesabını zihninde tutmaya çalışır. Oysa zaman, törpülediği anılarla birlikte insanın tahammül sınırlarını da sınar. Sükût, işte tam bu noktada devreye girer; dış dünyanın gürültüsüne karşı takınılan en asil savunma hattıdır. Konuşmak bir ifade biçimi olsa da, susmak bir duruştur, bir karakter meselesidir. Kimi zaman en ağır cümleler, söylenmeyip yutulanlar ve kalbin en derin mahzenine kilitlenenlerdir.

Modern dünyanın insanı yalnızlaştıran hızı, bireyi kendi iç sesinden uzaklaştırır. Sürekli bir şeylere yetişme telaşı, ruhun dinlenme imkânını elinden alır. Hâlbuki insan, ancak durduğu ve etrafındaki sesleri susturduğu zaman kendi hakikatiyle yüzleşebilir. Tıpkı fırtınalı bir denizde yönünü bulan bir gemi gibi, ruh da ancak içsel sükûneti yakaladığı an rotasını tayin edebilir. Gürültünün hâkim olduğu bir dünyada sessizliği korumak, başlı başına bir direnç ve olgunluk göstergesidir. Netice itibarıyla, kelimelerin kifayetsiz kaldığı anlar hayatın en öğretici duraklarıdır. İnsan, içindeki fırtınalarla baş etmeyi öğrendikçe dışarıdaki rüzgârların onu sarsamayacağını anlar. Sükût, zayıflığın değil, aksine en büyük iç gücün ve sarsılmaz bir iradenin dışavurumudur; zira en derin denizler her zaman en sakin akanlardır,vesselam.

Mehmet Aluç