Ağlasam Kim Duyar

Ağlasam Kim Duyar

Ne bir vefa kaldı baki ne de eski o tat,

Gurbet dediğin içimde kanayan bir yara.

Sen gittin gideli hüzün demir attı limana,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Bir ömür tükettik bu imkânsız düşlere,

Yollarımız ayrı, gönlümüz bir yazıldı.

Ne kadar kaçsam da o eski sevdadan,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Gözyaşım damlasa mısralara şahit olur,

Bu kör kütük sevda başıma belâ olur.

Sensiz geçen her gün bir ömürden düşer de,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Yandık bu aşkın nârına kül olduk ahir,

Bir kimse duymadı feryadımızı bizim.

Aşkla sevmekti belki de tek kabahat,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Yollar dilsiz, duvarlar sağır bu akşam,

Zaman eriyor parmaklarımın arasında.

Bir adım atsam uçurum, baksam hüzün,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Ne bir teselli kâr ediyor ne avuntu,

Yalnızca bekliyorum sessizliğin ta ortasında.

Bir gün bu hicran biter, bu kış yaz olur mu?

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Hangi kapıyı çalsam yüzüme kapanır,

Ümitler birer birer suya düşer.

Gönül gurbet elde garip bir kuş gibi,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Yıllar yılı yollarına göz diktiğim sen,

Bir yabancı gibi geçip gittin el gibi.

İçimdeki yangını kimse söndüremez ki,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Hani o verdiğin sözler nerde kaldı,

Gözlerimde yaşlar sel olup akarken.

Gönül bu hicranın elinde pek yandı,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Baharım kış oldu yaz görmez oldum,

Çöl misali yandım su vermez oldum.

Derdimi dağlara anlattım yoruldum,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Kul Mehmet der ki yazılır bu ferman,

Vuslat başka bahara kaldı inan.

Dünya el eleyken, halimiz duman,

Ağlasam kim duyar, sussam kim anlar beni?

Anlıyorum Rabbim duyar o ancak beni anlar

Sana gidecek yol kalmadı tüm yollar Rabbime çıkar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet