Bile Bile

Bile bile

Ağlıyorum

Düştüğüm denizde

Umarım çocuklara göstermezler

Gözyaşlarımı.

Bu yüzden çocuk

Sen hep hayata gülümse.

Bile bile

Öykünürken Karadeniz’e

Kaderin cilvesiydi

Kuyuya düşmek

Üzeri kapanmamış

Dehlizlerde

Bile bile

Yürek yarım yarım

Bölünürken öylece

Haydi, gri tonlu bulut

Ona

Sonsuzluğu sevdiğimi söyle

Yağmur yağmur

Bile bile

Girdim menziline

Elindeki oyuncak değil

Bas tetiğe çekinme

Bile bile

Ölmek bile güzel ellerinde…

Âdem Efiloğlu