Dünden Yadigar

Yeknesak bir aşkın kahramanı

İsimsiz, mekânsız

Ve zamansız

Beşinci mevsim belli ki

Karşılamışken baharı…

Hangi yol çıkmaz ki saadete

Hangi yalan ermez ki nihayete

Mesut, bahtiyar

Çocuk kalpler

Ta dünden yadigâr.

Kol kanat germek

Sevdaya bu olsa gerek

Nice nida ulaşır göklere.

Gönülden ne geçerse

Hepsi sere serpe.

Muaf iken dünyadan

Yüz üstü bırakılmak

Yakar iken bağrından.

Eş dost, sevgili

İhanetin bedeli

Ağır aksak ilerlerken zaman

Ağdalı düşler tüketir mecalini hepten.

Kapanmadan son perde

Tüm replikler ezberimde.

Ne yardan geçer gönül

Ne serden.

Gerçek ise bildiğin

Nedir bu serzeniş

Yalan ise o sanılar

Kolaysa vazgeç.

Mutluluk ne yerde ne gökte

Aşk değil mi yaşayan en derinde.

Gıyabında ne varsa

Hasret dolu.

Uzağında iken bile yakın

Başucunda olsa da

Bambaşka bir âlemde

Dipsiz bir kuyu

Düşmüşsün bir kere.

Yankısı, yılgısı

Öncesi ve sonrası

Hepten göçüp gitmişsin de

Göremez misin o hikmeti.

Mihenk taşı ömrün

Adımladığın o yol

Boydan boya duvar

Aşka engel koyan.

Korunaklı dünyan

Geçit vermez iken

Suç kimde de

Geçmez öfken.

Görünen değil asla

Bilinen gizli iken gözlerinde

Ne sus ne de yargıla

Vardır elbet bir orta yolu.

Ne denge ne yenilgi

Ne sorgu ne sual

Alabildiğine önünde uzanan

Hadi adımla

Ve bakma geriye.