Labirent

Yaşamak yorgunudur insan

Zulada bekler atmayan nabzın varisleri

Ayazlı gecelerde mayalanır iç ağrılar

Topal kahkahalar duyulur diplerden

Ve gözyaşını emer sabahlar

Kekeler zaman

Kalbin mürekkebi ile yazılır tarih

Hiçliğin kıvrımlarında kaybolur bilinçler

Ruh küser bedene

Ve çehrede kelepçelenir gülümseyişler

Ölüm uyku tutmaz

Siyahın heybeti teyellenir ruhlara

Avuçlarda birikir yarısı çekilmiş besmeleler

Toprak emer tüm siyah sularını

Ve satırları kanatır kalemler

Dağlanır  ketum harfler

Döngüseldir kaburganın altındaki  her devrim

Ki ruhun elbisesidir duygular

Kimliksiz varoluşlar belirir gizli sislerde

Ve sağırlaştırır uğultular

.

Pıhtılaşır şuur

Aklı kemirir pejmürde sorular

Katli vacip hüzünler yağar gökten

Başlar  sükutun mevsimi

Ve beyaz yağmurları giyinir ağaçlar.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.