Çok Arsız Çıktın

kalemimin cızırtıları ile seni yazarken

hıçkırıklar ile gözyaşım kağıda damlıyordu

sevgimin pınarı olan sen

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

dertleri beraber paylaşacaktık

seninle mutlu günleri yaşayacaktık

çocuklarımız olacak beraber büyütecektik

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

sevgimi ben aşın içine kattım

sen rahat uyumadan ben hiç yatmadım

senden sonra yatakta hiç kalkmadım

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

seven gönlümü bir kenara attın

söyleneler yalan dedim beni duymadın

tası tarağı toplayıp uzaklara kaçtın

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

beni değersiz sözler kervanına kattın sattın

bir veda etmeden gittin yüreğimde kor alevi yaktın

bir derdim içine binlerce dert kattın

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

yüreğimde bıraktın dinmeyen ince sızı

sendin dünyalar kadar beni seven ey zalimin kızı

sensiz nasıl geçiririm yazı kışı

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

bıraktım sensiz hasretle yaşamayı

hasret yolunda seni düşünerek koşmayı

vefasızlar için değmezmiş göz yaşı içinde yaşamayı

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

kul Mehmet'im gönlün hüzünle yatar

insanı bir söz ile satan sanma mutluluğu tadar

demekki bu aşk buraya kadarmış Rahman böyle yazar

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

Mehmet Aluç