Ey
ayrılık sen vuslatı bilmezsin
Var
gel bana sana vuslatı anlatayım
Gör
o güzel enfes gönül güzelliğini
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Hatıralarla
mazime gömülme az gülümse
Gölgede
bile ayrılık kefeni giyme özümse
Var
vuslata sor halini gör karanlık halini
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
İnletirsin
figan ile dağlar aşırtır yolda bırakırsın
Vuslat
ise hülyaları besleyen büyüten kavuşturan
Kıvılcımı
ile gönülde seni yok eder unutturan
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Gezdiğin
kıyılara bak çöl değil
Dik
başınla durma vuslat önünde eğil
Bu
dünya sana kalacak kar değil
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Kırkayağın
mı vardır ey ayrılık
Ayık
gezen yok seninle bu çok ayıp
Kar
yağdırırsın yaz ayında bu büyük kayıp
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Yaklaşırsın
sonra ırak illere kaçarsın
Seni
bulup silmek gönülde zor neden kaçarsın
Vuslattan
kaçarsın iz bırak peşinde neden naçarsın
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Kurduğun
çarkın dişlilerine dön de bir bak
Un
ufak parçalıyor geriye ne kalıyor
Gülümser
gibi kolun açar soluksuz bırakırsın
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Rehavetin
teras katında yatarsın
Peşine
düşenleri yıkar gönlüne taht kurarsın
Har
alevde yatar hali nedir sormazsın
Uzak
ufuklarda bakma az vuslata yaklaş
Kul
Mehmet der ki sana yaklaşan her kul yaşlanır
Vuslat
ile olan kul mutluluğa yakınlaşır
İhtiyar
oldun var git diyar illerde kaybol sana bu yakışır
Şimdi Uzak ufuklarda bak yaklaşma yok ol
ayrılık yapma yarış
Mehmet
Aluç