Ecdadımız

Gönlü nihayetsiz merhametle dolu idi ecdadımızın

Gölge ağacına sığınan mahzun kul bırakmazdı dahi ufukta

Gönüllerinin sarayında misafir ederlerdi bir solukta

Dağların yamacında oturur, ama kulun gönlüne yakın olurdu

Fırtına ekenlerin fırtınalarını biçer yüksek yamaçları dümdüz ederdi

Gönlü nihayetsiz merhametle dolu idi ecdadımızın

Gönlüne şan değil kana kan değil cana can idi ecdadımız

Müjdeleri almaz bağışlardı âleme mehtaba güneş gönüllere neşe

Gülümserken enginlere karanlıklara güneş gibi doğardı peş peşe

Zalimin gönlüne atarlardı sökülmez menteşe zalim batardı kızgın leşe

Gönlü nihayetsiz merhametle dolu idi ecdadımızın

Ufuktan ufuklara gönül arardı nöbetleşe

Akan gözdeki yaşları silelerdi pürneşe

Güneş gibi engin gönülleri ile güneş gibi doğarlardı âleme peş peşe

Zalimin gönlüne atarlardı sökülmez menteşe zalim batardı kızgın leşe

Gönlü nihayetsiz merhametle dolu idi ecdadımızın

Kırlangıç gibi idi gönüllerinin kanadı uçarlardı mazluma kanat açarak

Kuraklıkta batan solan çiçeği sularlardı usanmadan emek sarf ederek

Yıldızsız gecelerde gökyüzünde yıldız olarak doğar aydınlatırdı âlemi

Güzel gülümser güzeli inşa ederdi eli gönlü tükenmez kalemi

Zalimin gönlüne atarlardı sökülmez menteşe zalim batardı kızgın leşe

Gönlü nihayetsiz merhametle dolu idi ecdadımızın

Tarifini yapma ey kul Mehmet tarifi çok zordur ecdadının

Gönül denizinde gönüllere yüzerdi her anı idi apaydın

Kadir kıymetini bilemedik üzdük gittiler gelen yok günün olsa da aydın

Kan kokan virane aymaz gönlümüz var ne oldu bize yok mu söyleyen

Gözlerinde akar yaşımız silen yok neyi aradığımız bilmeyen sarhoşuz ortada kaldık

Yürümeden yolda, yolda kalan yorgun biçareyiz ümitsiz gönüllerle çölde kalmış bedeviyiz

Zalimin gönlüne atarlardı sökülmez menteşe zalim batardı kızgın leşe

Gönlü nihayetsiz merhametle dolu idi ecdadımızın

Mehmet Aluç