Sekizinci Nota

Geçirgen gökyüzünün

Kanat bildiğim kollarında,                       

Beyaz, bakir bulutların

Nazarında koyu bir gölge adeta

Edilgen zafiyetim.

Tırnak arası bir bilinmezde

Soyutlarken benliğimi

Somut ve durağan zaman sihirbazı

Nasıl da öfkeli,

Tedirginliğim kadar bariz

Teğet geçmiştim oysa öncesinde

Hanidir görmezden geldiğim

Ufkun dalgalarında

Damlarken hüzün seyreltisi.

Islak yağmurun kederli bakışı

Dokunurken,

Dokunup da yakarken

Tatlı sert dokunuşu varlığının

Uzak olsa da hissettiğim başucumda.

Güneşlenirken sefil kıyısında

Ay ışığının flörtöz sanrısı

Ne hoş gök kubbede

Kayıp giderken peşi sıra o eğrelti düşlerimin.

Nazında niyazında nice yıldız,

Bakıp bakıp ağladığım resmine

Boş olsa da önümdeki o beyaz sayfa.

Kederli el yazım kadar

Basmakalıp

Belki de azıcık farklı olmak

Düşen payıma

Hele ki düşmüşse yolum buralara.

Kopuk bir telin ucunda,

O sarı yaprak kadar

Suskun ve öksüz

Ürkünç yalnızlığımın

Son demi kadar

Ulaşılmaz iken varlığım…

Gözümdeki toz bulutunun

Görünmez iken tek bir zerresi

Kayıp, edilgen varlığımın

Bastığı o tuş

Ve nezdinde aynı tını

O çığıtkan dev piyanonun

Kırık ayağı

Ve devinirken notaların arasında

Haftanın sekizinci günü

Ve sekizinci nota…

Var olmamış bir aşkın

Ölü kahramanları kadar yalnız

Doğmaksa yeniden

Ölmek de güzel.