Hüzünlü Bir Coşku Benimki...

Belirsizliğin istikameti idi yol aldığım,

Verdiğim kaçıncı mola

Hatta

Hangi duraktı kim bilir

Terk ettiğim dünlerim

Ve terk edildiğim.

Uğradığım kaçıncı ihanet

Tıka basa dolu heybem;

Nadiren dökülen serpintiler

Kırılan umudumdan tek elde kalan

Kaçıncı ara cümle ise

İçinde saklı o gizli özne.

Hicap ettiğim zaman zaman

O kırılgan, ürkek yanım

En önde saf tutan.

Yarınlar hepten hibeli kadere

Anılar her daim namzet içimdeki hasrete

Neye meylettimse olmadı asla,

Önem arz eden

Hep kırık bir parça idi arda kalan.

Bozdum yeminimi bin kere

Oysa söz vermiştim kendime,

Nedenleri saklı olsa da bende

Yine de her seferinde ne çok ceza

Kesilen payıma.

Yeniden soluklandığım kaçıncı meclis kim bilir

Çıkarken onca fezleke ardı ardına

Nazarında ne çok insan

Ve pek çok sanrı gerçekle iştigal ettiğine kani

Olamasam da safça inandığım.

Büyümekse düşen payıma,

O somurtuk mizacım

Ne kibirli ne sıradan ama bil ki;

Başımın okşanmadığı her an.

Neyse, demek asla düşmedi payıma

Üzünçler karışık beyhude neşemle.

Yine sürçtü dilim,

Sanır mısın ki bihaberim;

O sefil aşk meleği kadar kalender olsam keşke

Görmezden geldiğin kim bilir kaç milyon cümle.

Senaristi yılgı bu hikâyenin,

Demesem de

Hüzünlü bir coşku benimki

Savruk bir gönlün yükseldiği o son çıta:

Tepinip dururken ruhun asma katında

Düşmek ne kolay oysa

Düşüp yeniden doğrulmak yürüdüğüm o yolda;

Tekil bir aşk nihayetinde

Bihaber iken kör talihim.

Nezdinde kesilen ceza mı sanki

Nihayeti bu hikâyenin…

Daha başlamamamışken

Nasıl geldik ki sona…