Adam Ve Gölge

Yontulmuş düşlerin adamıydı o:

Adamın hası,

Fıldır fıldır gözleri.

Ne ilk yaratısıydı Tanrı’nın

Ne de sondan bir önce.

Sararmış düşleri vardı adamın,

Satır arasına her düştüğünde yolu.

Selam verdiği dostları…

Ulu orta söylenirdi

Patavatsız değildi ama

Küfrün en hası…

Kırık bardağından yudumlardı rakıyı,

Kadını bildiği o yelloz:

Sarı saçları ve pembenin her tonu,

Allığı, ruju ve farı.

Bir çocuğu yoktu adamın,

Ne de sırdaşı

Ama çoktu hasmı

Hısım bildiği gölgesiydi sadece

Tüm o sıra dışılığı tek kamuflesi.

Her gece eşlik eden o meşum gölge;

Asardı kapıdan her girdiğinde;

Hem paltosunu hem gölgesini.

Tortusu çöreklenirdi hüznün

Her gece yarısı.

Ne zamanki dokunsa aksine

Korkardı ölesiye.

Öyle böyle değil de üstelik

Korkardı sebepsizce

Komik ama gölgesinden bile.

Serum takmıştı bir kez en derine.

Bir zamanların gözü pek düşlerini

Uğurlamıştı çoktan uzak memleketlere,

Anası öldükten sonra hem de.

Kırıktı ön dişi,

Duymazdı kulakları

Ne zaman ötse kuşlar

Ne de seyisin sesini:

Ses bildiği hiç kimse

Koca bir hiçlikti işin aslı

Hiçlikten de öte:

Portmantoda asılı gölgesi.

Ne ilk ne de son

Razı gelmese bile

Boydan boya serili öfkesi.

Ne gam…

Ne sıradandı adam

Ne çözülürdü suyun dibinde

Tek sığınağı yine kendisi

Kadim dostu gölgesi bile

Karışmışken muadili diğer gölgelere

Adam ve hiçlik

Hiçlik ve gölge.