Gün Doğmadan Doğar mı Söyle

Yorgun çarkı dönerken devranın

Yüzü suyu hürmetine aşkın

O izafi yorgunluğu

Usul usul dokunup da

Okşarken saç tellerimi.

Dokunmadığın kerelerde

Duymadığım cümlelerinde

Baki kalan hoş bir tebessüm

Tüm o yitip gitmelerin

Ardında vermişken son selamımı.

Güne uyanmak,

Gönlü uyarmak

Demli bir sızı

İçli öfkemin son notası

Çalarken gönül telimi.

İstimlâk edilmiş o sefil ruh

Oysa ne muteberdi

Nazarında onca söylence

Kanatılmışlığın gölgesinde.

Donatılmış iken binlerce çiçek

İle açılmamış mezarlardaki

Saklı o imgeler,

Aslında derinlerdeki tek gömüt

Saflığımın nüktedanlığı sarıp sarmalarken

Beyhude düşleri.

Yarım iken yarınlar

Yarın iken sevda bildiğim tuzaklar

Dünlerden örtülü ölü canlar

Can olmak adına

Çıkmış iken yola,

Yol bilip de

Gelmiş iken sona.

Son bilip başlamak belki de

Gün doğmadan doğar mı söyle

Saklı ne varsa içimde…