Bezirgan Başı Aşk

Bezirgân başı aşk, aç kapıyı

Töhmet altında kalmış aşk meleği

Yokuş yukarı cibilliyetsiz gölgelerin teferruatında gizli

Ölü dünlerin sancısı.

Vakur ya da baş aşağı mizacı

Tüm devrik cümlelerin

Islah olmamış tüm sıradanlık

Gayri ihtiyari süzerken mahrem dünyanın kapısındaki

O bekçi geçit hakkı tanımasa da

Kör yetilerim bilendikçe uzaklaştığım

Yakın addedilen tüm mesafe.

Döngünün muhteviyatı kadar

Sancılı dokunuşları evrenin

Varamazken o yakaya kıble bildiğim

Kim bilir ömrün hangi satır arası yaşadığım.

Gıybeti bol, demek ise rücu ettiğin

Temkini yürekte gizli inan ki o densiz serzenişlerin;

Demi, yeknesak bir düşün tecellisinde

Tefekkür tek vazgeçilmezim.

Mizacı nüktedan gıyabında soluksuz kaldığım,

Fıtratını çiğnerken ayaklarının altında

Konuk ettiğim hafriyatı bol bir yangın.

Nemli bir hüzün gün ertesi

Hele ki yoksunluğa meyledip

Dönmüşken karanlığa yüzümü

Nüksetse de gün ışığı

Cebelleşen o yürek medet bulup varlıksızlığından

Yolunu gözlemek asılsız bir imge,

Alabildiğine beyhude.

Avuç avuç içerken damıttığım

Yoksunluğun adı nicedir berduş duygular.

Anlamsız kuraklığında kırık dünlerin

Sehven mal olmuş bir yürek kadar olabilir mi kırgın

Yine de hicap yüklü o sakil bekleyiş.

Paye vermiştim oysa

Nasıl da inanmıştım buruk bir yadsımazlık peyda olmuşken

Baştan çıkarıcılığına hayal bildiğim o yanılgının.

Belirsiz, istemsiz, sıfatsız

Hatta niyetsiz belki de kandırılmış

Son addetsem de

Kanıksadığım her yeni başlangıç.