Kaplumbağa Ve Taş

Dere boyunca ilerleyen bir kaplumbağa  vardı. Ormanın derinliklerine yöneldi. Sonra uyumak için, kabuğuna çekildi. Ve sonra, uzun ömrü için pek uzun olmayan fakat bir kelebek gözüyle çok uzun bir süre, bir taş sessizliğine büründü. Oradan geçen bir ceylan onu görmedi bile. Bir kirpi, sırtını onda kaşıdı. Bir tilki, burnuyla koklayıp iteledi; taş olmadığını biliyordu ama, bir sonuç çıkaramayınca yoluna devam etti. Böcekler, altına sığındıklarında, karşılaştıkları yumuşak dokunun ve kıpırtının korkusuyla, ondan uzaklaştılar. Nihayet, yuvarlanan bir taş, ona çarpıp durdu ve dedi ki: “Hiç senin kadar canlı bir taş görmemiştim. Ben hareket ettirildim, sana değdim; sen, görünürde etmiyorsun, ama benden daha hareketlisin. Senin hareketin, içinde gizli.” Ve uyanan kaplumbağa dedi ki: “Benim içimdeki hareketle senin içindeki hareketin farkı yok. Ben de senin gibiyim. Ama ben ölüp çürüdüğümde, kabuğum ancak varlık yarışında seninle yarışabilir fakat yine de senin gibi olamaz.”

Seneler, seneler sonra, kaplumbağa, ceylan, kirpi ve tilkinin yapıtaşları doğaya karıştığında, taş,olduğu yerde duruyordu. Kaplumbağanın kabuğu bozulmaya yüz tutmuştu ve taş dedi ki: 

“Hiç senin kadar garip bir taş görmedim. Durduğun yerde hareket etmeyi ve yavaş yavaş varlıktan yokluğa geçmeyi nasıl başarıyorsun?”

Ve kabuğun son nefesinde şu yanıt gizliydi: “Benim içimdeki yoklukla senin içindeki yokluğun farkı yok. Sen de benim gibisin. Ama, özündeki hareketten gafil olup, kendi kendine hareket edemediğin gibi, özündeki yokluktan da habersizsin ve kendi kendine yok olamayacaksın. Zamana ihtiyacın var yokluk yarışında. Ki, bil ki yokluk yarışı, varlık hırsından yeğdir. Yokluk, varken yokluğunu bilmededir.”