Son Söz Elbette Kaderin

Hüzün yeknesak ve

Fazlasıyla azmimi yitirdiğim.

Yürek olsa da engin

Susup gölgelere gizlendiğim.

Sorma neden ya da sahiden mi öldüm de

Ruhum musalla taşında,

Yürüyen sadece bir et parçası aslında.

Gıyabımda kesilen

Ve pay ettiğim acım

Ne yazık ki her bir yas içimde saklı

Nasıl da görmezden gelindiğim.

Susmak asaletimden bil ki

Eğer dersen ki; nedir derdin

Nedendir bu tasa

Bil ki emsalsizdir elem ve tek tesellim:

Elbet vardır bir bildiği Tanrı’nın

Ellerimle yıktığım mabedim

Seyri seferindeyken şu fani âlemin.

Sıradan aşkların sıra dışı mizaçları.

Olgun düşlerin o bitimsiz telaşı:

İrdelenesi tüm tahakkümler

Ve perde arkasında gizlenen gölgeler.

Tortusu çöreklenmiş bir kez

Gıyabımda sarf edilen her bir cümle

Ve bir köşedeyim ben hem de ta ezelden

Her kim ise tarafınca terk edildiğim

Tek suçum belki de sevmek haddinden fazla.

İstimlâk edilmiş ve parsellenmiş

Boyutu en derinde saklı

Kıymete binmişim bir kez

Varsın gömüldüğüm yangın yeri

Yaksın ruhumu acı acı.

Ele avuca gelmez nihayetinde sözlerim

Debelensem de cehennemin dibinde.

Hâşâ, yok isyanım

Gönül gözü madem nükseden

Varsıl bir hâkimiyetin varsın olsun tek tesellisi

İnancım yoklarken varlığımı

Son söz elbette kaderin.