Sondefa

Son defa

Alem kıyama durmuşken

Şehirlerin tozunu yutalım.

Mesela

Nefesimizi hohlayalım beyaz mermerlerde

Ölüm yoklarken tenimizi

Gassal’ın soğuk ellerinde

Zamanı uyutalım…

Son defa

Annemin dualarında

Huzur soluyup dururken

Kaderin yargısız infazına gönüllü

Yarım hikâyeler dinleyip

Uç uca hayatı ekleyerek

Bazı kaderine razı

Bazı kaderine isyan çizen resimlerde

Ve  

Bir yokmuş desin bizim için bütün ihtimaller…

Son defa

Kâinatın mührünü kırarak

Derinliğine inen hayallerde

Acının muğlak yüzüne

Duvarlarda ağlasın hatıralar.

Bizi bine bölelim

Ve sessizce ölelim

Andıkça anlarında kaybolduğumuz

Soğuk duvarlarda…

Son defa

İstemeden kopartalım çiçekleri

Ardımız sıra koşsun umudumuz

Sevginin tarifsiz izlerinde

Seviyor sevmiyor diye hayıflanırken

Bembeyaz papatyaların yaprakları

Sonuçsuz  bir bekleyişe kurban

Ama   biz her şeye rağmen

Tunçlaşmış gökyüzüne

Tebessüm ekebilsek…

Son defa

Arşı avuçlarımıza bırakıp

Yeryüzünde mesnetsiz bir rüyaya

Vuslat diye yazabilsek

Dalgaları yüksek kumsala

Gözlerimizde umut ölmemişken hala…

Son defa

Kasımın kollarına esir duygularımızdan

Avuçlarımız patlarcasına

Solgun başaklar toplayıp

Üşüyen toprağa saralım yaralarımızı

Yada

Sarmayalım

Kanayalım kara toprağa

Bilirsin severdik hep toprakla haldaş olmayı…

Son defa

Celladın embesil yüzüne

Aşkımızı fısıldayalım

Yakılsın bedenimiz

Küllerimiz savrulsun evrene

Ruhumuzu kabzetsin Azrail

En güzel görünümünde…

Son defa

Gel biz ölelim aşk,

Yetim düşsün mısralar

Bütün şiirlere…

Âdem Efiloğlu