Depreşmeler

Solar seslerin rengi

İlk zemheride açar bir kardelen

Yağmurların busesine teslim olur tenler

Arılar emer çiçeğin özünü

Ve zonkladıkça oğul verir düşünceler

Nazlıdır  gece

Nem tutar kirpikler

Ki zaman, çığ kadar ağır ve çığ kadar soğuk

Bin yutkunup bir söyler insan

Ve büyür içlerdeki oyuk

Kaldırımlara saplanır cürüm

Nar-ı Beyza olur yaşamak

Ateşin kundağında büyür sancılar

Kalemin feryadına ağlar mürekkep

Ve yılanların gömleğinde nükseder acılar

Titrer gecenin eceli

Gıcırdayarak geçer zaman

Fersiz ayaklara meftun olur adımlar

Sinsi bir zehir dolaşır damarlarda

Ve kör derinliklere gizlenir isyanlar

Ürker noktalar

Asude sesler yankılanır duvarın çatlağında

Düşer takvimden bir kuru yaprak

Sabrın fırçası ile boyanır zaman

Ve ezbersiz vuslatları kucaklar toprak

Başlar buğulu g/öç,

Kundağından sıyrılır kelebekler

Ağıtlar toz yutar yollarda

Ve ''sol'' anahtarını saklar hendekler !

.

.

.

.

.

.

.