Mecnun Olamadım ki

Ben kendimi boşa üzerim

Mecnun olmadım ki Leyla’m yok diye üzüleyim

Ak gerdanına bu gönlümü yaslayayım

Mecnun olmadım ki Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Gönlüm hiç aşkla buluşmadı

Şöyle tatlı tatlı tutuşmadı

Sevdiğim Leyla olup elini uzatmadı

Gözlerindeki aşkla beni tatlı tatlı ağlatmadı

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Hep gönlüm dünya ile yangın mahşer yeri

Leylam olsa görse kaçar geri geri

Bana yaklaşma der git beri beri

Olamaz Leyla bu gönlümün dilberi

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Mecnun olmak öyle kolay değil

Olamazsan var Yüce Rahman önünde eğil

Leyla’ya layık değil ki bu gönül bu şekil

Leyla’ya ne söyleyecek bu edepsiz dil

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Bu gönül pınarı kurumuş sanki çağlayarak mı akar

Bu halimle Leyla beni görse yüzüme mi bakar

Bulunur mu bu âlemde benim gibi gönlü sakar

Kim alırda beni söyleyin koluna takar

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Leyla’ya aşk sahip olmak her babayiğidin harcı olamaz

Gönlünde aşk olmayanda bu yola çıkamaz

Üzülme Kul Mehmet’im her sevende âşık olamaz

 Âşık olanlarında vuslatı bu dünya da olamaz

Mecnun olmadım Leylayı arayayım

Mecnun gibi diyar çöllerde kalayım

Onu bulamazsam Yüce Rahman’a varayım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet