Yirmi Beşinci Saat

Tayyareler uçuşuyor kirpiklerimde;

Mahrem düşler görüyorum

Günün en civcivli vakti…

Adı olmayan kadınlar

Çaldırıyor düşlerini.

İklimsiz bir coğrafyanın şeceresini tutuyorum;

Üstüme başıma bulaşmış

Aşk’ın yelloz nefesi.

Bir adam peyda oluyor;

Ne aklımda gecenin isi

Ne de umurumda az sonra

Çalacak kurulu alarmın yirmi beşinci saati.

Günleri sayıyorum tek tek,

Fazla mı ne?

Çıkarıyorum takvimden pazartesiyi.

Sıkkın pervasızlığı gölgelerin,

Soluk teni metruk sessizliğin.

Ayları da ayırıyorum bir köşeye

Cibilliyetsiz takvimin son yaprağını koparıyorum,

Hani olur da kayıp düşerim,

Varmadan on üçüncü aya.

Bitap düşerim, hem belli mi olur,

Sönmezden evvel gözümün feri.

Çığırtkan mevsimleri kınarken,

Kanarken yaz yağmuruna,

Solmaya meyilli gönlün kayıp güncesi.

Devrilen yeknesak bir tümce;

Devrik koşullanmış o gizli özne,

Sevemedim gitti emir kiplerini.

Son, diyorum;

Bu son!

Yine de doyamıyorum aşk’a,

Kim bilir;

Daha kaç kere öleceğim?