İzahı Yoktu

İzahı yoktu çoğu şeyin 

aslında çoğunluktu 

onaydan geçirmeyen sözlerimi 

ve de aşkı 

hele ki iklimin kıyılarına vurmuş 

o saçaklı şarkı kadar olamadım 

hep kendime meylettiğim kadar 

öykündüğüm hiçbir ilahi kahraman da olmadı hayatımda 

çünkü karanlığı örten tek kahraman bendim 

belki de karartma gecelerinde 

ansızın yok olan o fani sözcükler 

nasıl ki yüreğin feri idi 

ve gece mahzun ve durgun ve yalın 

ve sıradan 

en çok da karanlığı hicveden Tanrıya düşkünlüğüm 

tüm karartma gecelerinde

sadece O idi ışıyan ve ısıtan 

ve imla hatalarımı telafi eden 

yenilgilerimin ardında bile O vardı 

kaskatı kesilmiş vücuduma 

yeniden kan pompalayan 

ne şehvetten haberdar idim 

ne de yalanları ile cilve yapan 

kadınlardan oldum 

hali hazırda bir kız çocuğu 

iki saçı örülü ve nasıl da 

görgülü yüreğinin 

mazbut ikliminde seken bir kurşun gibi 

ya da ansızın göğsüme saplanan 

bir şarapnel parçası 

ne de olsa ben kendi komutamla veriyordum emirleri 

emir erlerime 

en çok da yalnızlığın kılcal yollarında 

bir kandamlası 

ne de olsa kan tutardı ellerimi 

ve bırakmadığım kadar da 

kan çıkmayan kan davalarında 

başsavcı ve yargı 

ve ahvalin avukatı 

eh öyle ya, bendim 

dirlik yanlısı 

izahı olmayan çoğu şeyin 

firavunu gibi kapıldığım 

bu rüzgâr almışken beni benden 

ve sürekli izah etmeye 

yeltenen gel gör ki 

çürüğe çıkmış 

anlam bozukluklarından dolayı 

kaygılı ve ön yargılı 

her kim ise yoluma taş koyan 

oysaki bendim ben atılan taşa 

gül uzatan 

dedim ya şiirin başında ve ortasında: 

izahı yoktu hiçbir şeyin 

afaki cümle bombardımanı 

artık anlam aramadığım kadar da 

hayata ve tüm saçmalıklara…