Rengim Yoktu Çünkü Ben Buluttum

Düşlerim tekildi ve vasıfsız ve sıradan

Yorgundu da ruhum acıyla özleşen

Eşlik eden yürekteki sitem

Mağdur ve mağrur ve onuru önde giden yaralı meltem

Yanık kokardı hem benim ruhum

Yamadığım hiçbir kıyafetim de yoktu kendimden başka

Tılsımlı bir hayat iken dileğim

Tasasız günler özlemi ile dolu bir iklimden de öteydim

Rengim yoktu çünkü ben buluttum

Şeffaf

Seyyah

Hayal ile hemhal

En çok da gerçek kılmaya meyyal

Hüzündü bohçam

Huzurdu manevi dünyam

Maddiyatı geçtim

Yeterdi bana kalan

Dünden topladığım külliyem

Ruhum ve gönlüm diye derlediğim hikâyem

Şatafatlı yalnızlığım ise babadan miras

Anne hatırına yaşadığım onca zaman ve bıktırdığım naz

Azık bildiğim

Hazır ola geçtiğim

Rütbesi olmayan bir asker

Lakin

Asker adımlarında yalnızlığın

Başı dik ve vakur gezen

Belki de bir mayın tarlasıydım

Aza kanaat

Çoğa israf gözüyle bakan

Yetinmeyi bilen

En çok da yaraları ile yatıya kalan

Bir misafiri ağırladığım yüreğimin

Tenhasında sırlar sakladığım

Aşkın azadesi gönlün suresi

Elbet Rabbime dönük yüzüm ve de dinmeyen güftesi

O mevsimin ki

Beşten sonrası güç

Altıya varması azap

Dedim ya

Tekil hanem ve tekil düşlerim

Ve de evin sevilen tekir kedisi

Nazımla niyazımla yeri göğü

İnlettiğimin de ötesi

Aza razı

Aşka geçmez nazı

Bir evin bir kızı