Günce

Güncem; ıssızlığa tamah eden

Vakur bir dokunuşla,

Gizil bir tehdidin ayyuka çıkan tınısında

Gözlerden ırak sefilliğin muteber sanısında

Adeta…

Sudan sebeplerle yüreğin ihracı,

Soluk bir telaffuz,

Irgat bir düşüşe rağbet etmek:

Hem de yalnızlığın en alası,

Sırra kadem basan mizacın yılgısında:

Gözden düşen tek damla yaş’a

Kılıf geçiren basireti bağlanmış bir sureden

Çıkıp da yola,

Dokunduğum hangi yürekse,

Yaftalanmanın haczi

Pür-neşe bir hengâmede,

Nasıl varsa bir keramet.

Tetikleyen ölümü belli ki

Hayatın yükünü darmaduman eden,

Bir keşiş mahiyetinde

Arşınladığım şu tümsekte,

Kaykılmış ölümlü bir günce.

Suret-i kati, demekse maharet

Son sözü bil ki kader söyler.

Nasıl bir nazire ise şu yüreğin daldığı tefekkür,

Aslı astarı olmayan onca söylenceden

Alıp da nasibini.

Delerken zaman günbegün

Hele ki o hoyrat güncede,

Mabet bildiğim sığındığım son surede:

Hayli dermansız bir kelamdan damlayan…

Sığamazsın belli ki evrenin heyula kütlesine

Yığdığın gönül gözünle:

Nasıl da patavatsız bunca hezimeti

Kanıksamak belli ki yürek yarası,

Devindiğinden çok öte o insan pazarı:

Kaybolmamak adına:

Hadi son bir hamle, demek,

Değil mi ki inkârı aslının:

Kanasam da en derinden.