Yüreğin Yongası

Nazdan çok öte darmaduman ukdelere sığmayan,

Dermanından feragat ettiğimi bir güncenin tefsirinde

Belki de bir bukle huzura yelken açtığım

Devrik bir tümcede beyanatı sersem sepelek bir ömrü de

Yâd edip ölümsüzlüğümü ilan ettiğim sonsuz dizede:

Hem de en muteberi yalıtılmış kaya tuzuna rağbet eden

Tuz ruhu yalnızlığın fevri çaprazında

İdame ettiğim gün ve gece.

Soytarı imlerden tekerrür eden sükûtun özleminde

Şu bağnaz gölgelere rağbet etmediğim,

Tefrikası kayıp bir istikamette son sürat taşa tuttuğum

Benliğime bilmukabil derken bir dostun selamı

Hele ki boğuk bir ses perdesine itibar etmezden önce

En sakil beyanatım…

Kırptığım son yıldızda

Aradığımdan çok öte pervasızlığın kıyamet habercisi tokadı

Yine de ucube bir resmin solduğu gönül bahçemde

Hangi badire ise yüreğin isyanı

Belki de toz konduramadığım ikbalimin aşk yüklü sanrısı.

Sus ki susmaların göçebe fiiliyatına giydirdiğim

Siyah cübbenin nazarında saf kan bir aşka meylettiğim her

Satır arası ettiğim rükûda

Gönlün kıdemli yoldaşı

Beynamaz bir gölgeyi de bertaraf edip

Sığındım sığınalı boşluğuna gök kubbenin.

Son bir rota,

Son bir dalya, demek olmasa da maharet

Tümden gelen coşkuyu yüklenip bir köşede

Ve çömeldiğim son durağın kırık pervazına konan

Bir güvercine nazire eden doğadan bir husumet nasıl

Gelmez ki benliğe

Varsın sürgün et lehçemden doğan

Hangi gölgeyse yüreğin yongası.