Tapınak

Gökten taş yağarken

inkarlarımız, isyanımız

hayallerimiz, bir kule

bir tapınak

onlar Tanrılara yalvardıkça
şeytan elma bahçelerinde

pusulardaydı

Tanrılar üzerimize alev yağdırdıkça

isyanlarımız, cennet bahçesinde

doruklara çıkıyordu

ve yasak bahçe, yasak elma

ve tek gözlü yılan

Bizler, babil kulesine tırmanırken

Tanrılar, gördü

onlara doğru ok fırlatan

Nemrutları

ve yapacak bir şey yoktu

Sonra

gök gürledi, yer yarıldı ve kule yıkıldı

oysaki onlar da tanrılara

yakın olmak istiyordu

tek olana biat etmek varken

Ve biz o kuleyi sadece yazılanlardan
hatırlar olduk

yasak elma anılarımızı silmişti

biz uyurken

gökler gürledi

ve gök maviyken

ve insan, klonları yarattı

iblis haykırdı

ve kendini tüm kavimlere kral ilan etti

ve oğullarını o isyancı Ademlerin üzerine

gönderdi

Tanrıların çokçukları
o sapanla fırlattığı insanlar

Ademler

o kulelerin temellerini attılar

tapınakları göğe inşa ettiler

cennete yakın olmak için

uçan kuşları taklit ettiler

tanrılara ulaşmak için

tek olana şükür etmek varken

ve
senin, göz yaşların gibi kuru
ve benim görmezden geldiğim gibi

belki onlarda
anlamsızca konuşuyorlardı birbirleriyle

Ve ben sana taptığım gibi
ya da seni özlüyorum dediğimde
sanki yokluğa konuşuyordum

sanki biliyordum o eski hikayeyi

O’ tanrılar mı kurtaracaktı bizi?
ve demiştim ya, bak onlar ne de gülünç
sonra onlar toz ve küle dönüştüler

ve biz ağlarken, bir dille konuşuyorduk

ve putlar yıkılırken gülüyorduk

ve bu yalnızca
başlangıçtı…

Suskun//