Bir Garip Yürek Sesiyim...

Dinginliğin huzuruna eren bir matemim,

Mahrem gölgelerin oynadığı bir yangın belki de,

Eremediğim hidayetin tutuklu yolcusuyum

Girizgâhında aşkı buyur eden bir hikâyeden ibaretim:

Gidenlere yüklü nidalar savuran,

Gelenlere yürek dolusu sevgiyi ve sırrı sunan.

Bir gölgeyim de demlendikçe kaybolmaktan

Kendini alamayan;

Dertlendikçe yüreği kör dili bıçak olan;

O kuyunun dibinde

Nemli ve mimli bir imgeyim:

Çıkmak ne kelime,

Ölümüne kalmaya razıyım

Hem de ikbalimi yok sayıp

Mazimle haşır neşir;

An’ımı var sayıp dünümle cebelleştiğime kani

Bir garip yürek sesiyim.

Yine soytarısı cümlelerin,

Batılı belki de derlediğim hikâyelerin

Ve mensur bir şiirim andıkça adını bilinmezin

Her şiiri aşk bildiğim sırdaş bir terennüm kadar da

Kayıp mutluluğun simgesine nail kekremsi bir acı.

Kandıkça, için için kanayan;

Sustukça rehavete dalan,

Dalya dediğim ne çok ihanet mademki değişmez yazgım

Yine başımın tacı sevdanın bitimsiz nazında saklıyım:

Hem de öylesine rahvan bir kaykılmışlık ki

Andımda saklı tuttuğum,

Yarınımsa hepten kayıp.

Dünlerin közüne toz konduramazken

Eşrafın gözünde kayıp bir rotayım

Derlediğime inat çözülmeyi dilediğim;

Dertlendikçe yazmaktan geri duramadığım

Ve her cümleyi sure,

Her aşkı da hikmet eyleyip

Şükre doğru yolculuğum

Varamadığım sabaha rahmet yüklediğim

Bir bilinmezim hele ki bilindik bir lehçeden yoksun,

Yürekse hepten yorgun,

Suretimde niyazla demlendiğim nice hikmeti

Feyiz alıp varmayı beceremediğim o güzergâh,

Kayıp şehirlerin ilacı adeta

Yazmayı adet edindiğim

Her sır yüklü şiir,

Sonunda çıktığım kerevete buyur eden.