Pembe Gülün Matemi

Sahipsiz gecenin mimarı sen, hüzün:

Kenetlendiğim imlerin rahlesinde

Hayli usturuplu nice hüküm

Yine sağalttığımdan da öte

Aykırı ruhumun rüzgârı.

Bir demdeyim bir de sende, dercesine

Ersem de nihayete geçecek mi gönlün yası?

Belki’lere sığındığım o mütereddit ruhun isyanı

Derleyecek mi söyle

Ellerimden kayıp giden bunca şansı?

Yanık teni sitem’in rahmet okuduğum,

Batıl notaların derin efkârı

Yine boykot ettiğim kara izlekte,

Karanlık ekseninde ölümlü sancımın

Bariz bir kelepçe ruhun kıskacı,

Adağım binlerce surede

Yana yakıla ıskalarken aşkın devingen rotasını.

Mihrabım, meranım;

Ne çok yanık kelamım:

Dingin olmayı özlediğim bir ömrü yâd ettiğim:

Ne kâfirim ne de kani şu yalan dünyaya,

Islattığım yürek sesim,

Hani makamı kayıp;

Sır verdiğim nice dostlarım;

Adlarını çoktan kazıdım babamın mezar taşına:

Biraz da sükûtu dillendirdiğim

Gecenin kayıp yakası:

Hadi bulun beni, dercesine

Tükenen mecalim,

Devinen ne çok beyan.

Asılı kaldığım gök kubbenin,

Sona ermeyi dilediğim kayıp sarkacının

Bir de… demeyi dilesem de;

Geride kalan kim ise,

Minnet dolu bir yonga

Baş koyduğum her şiir her dize,

Dizlerim hepten kırık,

Hadi git, dercesine.

Sevginin yanık telaffuzu yazamadığım

Kayıp isminde gölgemin,

Sevmelere rast gelmenin de ümidi ile

Bir uçup bir konduğum

Pembe gülün matemi.