Garip Zühre

Sarmalında bir dua hükmünde

Yine de hicap edilesi bir bekleyiş

Zamansız ölümlerin teninde dolaşan eli

Aşk adına yüksündükçe,

Sordukça sessizliğin vebalini

Bir de kanıksanası o yalnızlık yok mu…

Peyda olan üç beş şiire yüklenip de

Pervazında gök kubbenin

Bir de rahmet okunası benliğin

Dara düşen dizeleri…

Hani yol olan hani su olan

Hani öfke olan,

Çaldırmadığım masumiyetime sığınıyorum sessizlikte

Bir de yüksek ökçeli nidalarına çaresizliğin.

Zifiri karanlık Martın kim bilir kaçı,

Şen şakrak tüm yetim düşmüşlüğüme teyelli

Münafık güruhların de payıma biçtikleri.

Desem ki demediklerimde saklı yongam,

Deyip de tecelli eden sessizliğin…

Yine nüfuslu şiirlerin coşkun imgeleri

Bir de edalarında nakşeden çapulcu gölgemin,

Haydi, bir rahmet daha oku usulca

Duyduğumun bilincinde ol sen yine,

Yazılı fermanların haznesinde,

Bir de biçilen kaderin titrek sesi

Garip bir faniyim altı üstü,

Görünmezliğimin şeceresinde yok mu o gelip gitmeler.

Keşke gelmeseydin, dediğini duysam ölürdüm inan,

Ölmelere doymadığım bir aşk bu;

Hele ki sefilliğin diz boyu rükûsunda

Bir tek O’nun nezdinde kayıtlı bu sevda,

Melekler dahi eşlik ederken şu çocuk hüznüme

Yetim düşmüşlüğümün temennisi mi yoksa

Bir ömür tutsak sevgiyi,

Sevilmek mi erdemdi sevmelere gıpta ile dokunuşum

Bir de revnak tümceler kundaklarken yürek çetelesini

Hadi kondur son bir buse şu garip şiire.

Şehirleri yoksun ülkelerin çakıl taşları ile dolu

Şu buruk güfte,

Ve yol yakınken andığım şevk ile garip Zühre

Hele ki indinde bir gölge aşkın

Bir de sükûtun resmini çizip gönder dokunmadığım ellerinle,

Saf tuttuğum yalnızlığın piriyim bil ki

Bir de yazmaya doyamadığım onca sefil şiirin:

Namesinde saklıyım,

İkrarında kayıp bir kıtayım,

Şen gülüşlerimi çaldı evren,

Boyutsuzluğumda beklemedeyim;

Hakk nezdinde bir garip köle aşka,

Gönlün sürurunda yansam da gün ve gece.