Günün Yirmi Beşinci Saati

İflah olmaz dünlerimin yengisi var derinde,

Delip geçenlerin özlemi olsa da beyhude

Ve bir de demediklerime kefil olduğum

Satırlara özlemim var,

Boğulmaların göreceli sağanağında,

Küpeştesinde yüreğin ağdalı söylemlerin de

Beratını vermişken Tanrı,

Kudretinden nasıl ki sorgu sual olmazken…

Densiz bir cümle farz et beni:

Öyle ya, toynak bir kelamda,

Çetrefilli bir yüklemde

Saklı tuttuğum benliğin tezahür eden gölgesine

Kondurduğum son busede,

Kanatlanan yüreğin de penceresinde

Seken serçe misali,

Ömür de sekmelere dair bir terennüm nasıl olsa.

Tanımsızlığın seyrindeyim

Bir de eremediğim mertebenin hazin çağrısı:

Dengi dengine çığırtkan kuş misali

Bir nebze de olsa tünemeyi dilediğim o sevda masalları:

Hani kayıp güzergâhımın çıkış noktası

Yine kerelerin kereveti,

Densizliğimin seyri belki de;

Nazarında yarım bir güfte,

Debelendikçe dibe çeken yüreğin sitemi.

Arz ettiğim ne ilk ne de son;

Yalıtılmışlığın kebiri mi yoksa

Şeceresi kayıp o günce:

Malumatım yok, dercesine varlığın tınısı,

Yoksun kılındığım bir sevdanın da

Müptelası iken;

Ezkaza;

Engininde debdebeli ömürlerin;

Kıyısında ölümün;

Yankısı olsa olsa iç sesimin

Bilfiil konuşlu boşluğa;

Birazdan tehir ettiğim mutluluğa

Resti çekmişken evren;

Gönül gözümden hallice be kâfir,

Sükûtun dillenen niyazına da yüz sürüp

Çekileceğim köşeme günün yirmi beşinci saati.

Hayli patavatsız bir iklimim belki de;

Sağalttığım kadarıyla acıları;

Gölgeleri de kovmanın verdiği huzuru

Bir de kayıt altına alınsa şu yüreğin maruzatı

Çat kapı gelmeden son,

Varlığıma dirayet yükleyen bir kelamda

Yanık sesi onca özlemin.