Yalan Mı Şiirleri Mesken Tuttuğum?

Ritmi kayıp bir şehir gibiyim:

Gündüzü alaylı,

Gecesi mektepli,

Hüznü fazlaca edepli.

Bir denizyıldızıyım zaman zaman,

Tenim ne yanık ne de kuru,

Beyaza boyamış Tanrı beni:

Önce varlığımı emanet etmişim

Sonra da yürekte saklı derlenmiş aryalarım.

Kimine göre vakur,

Çoğunun gözünde arıza.

Mezarımı kazıyorum her şiirde,

Yanık sevdalarım var bil ki her şehirde.

Mademki her şerde olmalı bir hayır,

Belki de fazlaca yanmamalı kaybolmaksa tek derdin.

Kınalı yapıncaktı lakabım bir zamanlar,

Nereden düştüyse aklıma,

Evveliyatımda:

Kırmızı saçlarım yaklaşmışken belime.

Bayat ekmek gibiyim son zamanlarda;

Önce dokun ve öp beni üç kere

Tam da ortasından alnımın.

Kutsalım zannımca,

Kurumdan görünmez yaralarım;

Kurum kurum gezinen kadınların lekesiyim

Hele ki gün yüzü görmemiş ninnilerim

Çıkmışken arş-ı alaya.

H/iç kırıntıların mahsulü tedirgin bir niyaz,

Arap saçı nidaların da sırtını sıvazlamak

Nankör bir istila adeta düşmüş benliğin

Düşkün şiirlerin de nabzını tutan bir gölge

Varlık iştigal ederken rahmetin eşiğinde

Az sonra çekeceğim pimini yüreğini:

Ezkaza tutukluk yaparsa kelimelerin devamı.

Bir de yitik suretim:

Nazlı büyüdüm zahir,

Elim de dolu kalbim de,

Kalan boşluğu Tanrı’ya adamış mademki insanoğlu,

Yalan mı şiirleri mesken tuttuğum?