Bağımlıyım Tek Heceli Duygulara

Zaman tırmalar yaralarımı:

Azgın bir Mart kedisi zaman;

Kısaltmalarını ara durakların,

Ellerimle ölçüp biçtiğim

Bir de karaya boyanmışken

El-âlemin yüzü.

Kirli ellerim oysa ve haliyle bedenim…

Pür-ü pak olsa yüreğim,

Kime ne?

Kin(r)lerinden arınıp da gel bayım,

Konakla ruhumda:

Deşifre edelim hadi,

Kır çiçekleri tazeliğinde olsam, kime ne?

Ya da dikeni yüreğine batan bir gül’sem:

Acıyı yine kendi kanına bana bana.

Babam koymuş adımı

Doğduğum o yaz gecesi:

İlk çocuk ilk heyecan.

Keşke sorsalardı;

Ne olsun adın?

Hiç düşünmedim bayım, derdim,

Usulca dönerdim bu kez

Ölümün rahmine,

Durduğum kabahat be, anne!

Duydukların mı ne?

Sadece şehir efsanesi, bayım.

Kırgın mizacımın da ilk şifresi:

Gülmekten geçtim,

Aşktan da,

Yine bağımlıyım tüm tek heceli duygulara.