Geç Kalmış Bir Şiir

Şarkının adından bihaber olsa da evren

Tutuşmaların imdada yetiştiği buz kesmelerinde yüreğin

Bir de tutturmuşken yorgun bir güfte

Yine seyrinde namelerin

Titrek gölgesine yenik düşmüşken karanlığın.

Zaman da çalar insansa anar

Namert bir tebessüm kıvrımında ölümlü günlerin,

Salkım saçak besteler arasa da sahibini güftelerin

Peşine düşülesi yorgun ömür yalan seyir

Kehanetler dile gelip gelip de

Şairin uzlaştığı bir şiirde

Gönül gözüne yenik aşkın güncesinde.

Adı olmayan adamlara göz kırpan

Yeni yetme sevgilerin tutuklu kaldığı

Fani bedenden dökülen bir huzmede saklı

Tek kaide yine nefsin yüreğe ihaneti.

Dökmece güller

Dokunaklı dikenlerinde buseler konduran

Çingene kadının hüznü,

Bir deyişin peyda olan kadim dostu

O dokunaklı imleç;

Hadi gel diyen hikâyelerin

Üç noktalı yalnız kahramanı yine

Nisanın on dördü

Babamın öldüğü gün.