Bir Şiiri Daha Şehit Etti Gece...

Dünden tescilli hüznüm madem…

Zor zanaat asıl kahramanların figüran feryadında kanıksanan yok oluş. Dirlikten yoksunuz aslında bir de kahraman nidaları tıkıştırıyoruz ömrün iç cebine.

Beyhude hezeyanlar belki’lerin celbini dünde saklayıp an’ı anı dilekçemizde sunduğumuz Tanrı.

Bir şiiri daha şehit etti gece;

Bir rakımı daha kayıp belledi şair;

Bir sureyi daha evlat edindim

Ve bir de isyanlarına yüreğin,

Tövbe ettim Yarabbi.

Ben ki; bizlerden yoksun;

Sen ki; diri bir ölüm tadında varlığın;

Kim ki yarı yolda kalan

Hanidir kalbin tozlu yollarında kendini sevgiye adayan?

Bir nifak mıdır da serzenişi yürek yakar için için?

Hey, sen, insan:

Peyda olan yoksunluğun cüretinden midir bunca yangın?

Bunca derman neyden müteşekkil de

Derdimi yok sayan evrenden türeyen

İhanet zincirinde eklenen bir halka daha,

Varlığımı kutsayan hangi bedelse

Gel de kopçaladığım hüznü devşir yüreğimden.

Özrümü sürüyorum öne;

Öznemde saklı makamların adına biteviye

Kanayan hangi sure ise gökkubbede

Bir de dokunaklı bir şarkı

Ahkâm kesen makamlardan arakladığım

Bulutlu lehçe.

Yine adımda saklı o tebessüm,

Dibine ektiğim ölümlü cümlelerim:

Hayli meşakkatli bir zikir;

Adsız kadınlara ithaf ettiğim

Solgun çiçeklerimden hallice bir boyunduruk

Yine kanatlanan ruhun sunduğu sayısız hecede gizli.

Bir de kırık yarımı tümle

Olmayacak duaya âmin dediğimin bilincinde,

Kayıt düştüğüm geceye son ihanetim bu şiir;

Sonlanmaya menzil bir güzergâh yine

Tükendiğime dair.