Sevilmeyi Dilesem Ne Çare

Köhne bir sükût diledim,

Matemin bağrında istiflediğim nice ölgün anı;

Devrildiğim tümseklerde,

Aklın kıvrımlarında

Kayıtsız olduğumu bile bile

Bilmezden geldiğime delalet

Şunca körüklü sanrı.

Demelerin gizeminde

Demeyi ertelediğim;

Ertelediğim mutluluğun denk düştüğü

Bahar denen sezgide unutulmuşluğum

Yine bilfiil kara kuru imgelerin tarhında

Sulu sepken name tadında

İçli hicran,

Yanlı yasım,

Yansız sevdam,

Derlediğim hicranı da boyutsuzca serdiğim ayaklarına

Kıblemde en deli dolu tutanak

Yine aşkın nazarında

Bir teyakkuz emri

Hayata çalım atan aşk meleğinin kanadında.

Kandığım ne yalan

Ne de kanadığım;

Görmüşlüğüm onca zarar ziyan

Sonra da yüksündüğüm cefam

Millerce uzağındayım arzın, aşkın, niyazın;

Kuytularındayım özlemin, umutsuz bahtın

Belki de zirvesindeyim çıktığın dağın

Yine bin bir elemi sırtlanıp gönülden;

Yine kırıp geçen hazana

Tek sitem etmeden.

Konduğum dalın telaşlı yaprağıyım

Rüzgârın adından bile korkan bir edada;

Yanılsamanın utkunda

Göreceli bir mutluluğa nazire yapan

Kara gölgesinde zambağın;

Dikeninde pembe niyaz yüklü gülün çehresinde

Solmaya dair bir yaprak olsam nice

Derde şifa olmayı meşk edindiğim

Sarı bir elbise giymiş

O güler yüzlü Çingene.

Yine af çıkmış güncemde

Ne yazar beyaz bir lale kadar sevdalı olsam

İstanbul denen şehrin gizeminde

Bir yabancı kadar suskun çehremde

Sevilmeyi dilesem ne çare?

Yine hali hazırda bir lahit

Dünden yarına çıkan bir ceset olsam bile

Ne gam, demeyi pelesenk ettim ya

Bir kez demediğim sitemlerde bükülen

İçimin doğrusunda

Eğik bir lehçeye dokunsam bile

Zamansız ve mekânsız seyrinde

Doymakla ölmek arasında gidip geldiğim,

Hayatın nazarında zaman zaman ölüme

Gıpta ile baktığım o devingen sarkaçta

Gömülmeyi bile beceremediğim

Kuru kalabalığın lanet gölgesinden sızan

Hangi ara sevilmeyi dert edecektim de

Sonları bir bir derleyip?