Kavanoz Dipli Dünya

. 

Üstünde istemedin, diyelim ki haklısın;
Canı tenden ayıran son darbeyi vursana!
Bağrını aç; gireyim; mademki insaflısın,
Kimsenin sevmediği şu bahtsızı sarsana!
 
Bir ters, bir yüz; haroşa, çorap ördün başıma.
Kaçtı bütün ilmekler; kıran girdi düşüme.
Belki iki satırlık küfür kalır taşıma;
“Son dileğin ne?” diye, bir kerecik sorsana!
 
“Mesele değil.” derdim, sallardım her derdini,
Yollasaydın yanıma yoldaşların merdini.
Gönderdin, nerde varsa, en kalleş, namerdini.
Kırdığın yüreğimi ortasından yarsana!
 
Ne dikili ağacım, ne evim, ne ocağım;
Kalmadı sığınacak ne kapım, ne kucağım,
Ne de bir dost suratı, güvenle bakacağım.
Utanmadan bunları hayırlara yorsana!
 
Doğrulamadı belim; hâlâ emekliyorum.
Eller köşeyi döndü; bense pinekliyorum.
İki parmak üst üste küs yapmış; bekliyorum.
Dur ulan kahpe dünya! İneceğim; dursana!

Mücella Pakdemir