Ela Seranad 2

Bizden evvelce yankılanan melankolik

kuytularda vardı bir İstanbul hikayesi

Ve kuytu tenhalarda ;

kahkahalar bölüyorken zamanı vakitsiz

sessizce yıldızlar düşerken ıssızlığa

gözler maziye, yeşil maviye tutunurken

Hoyrat kanatlanırken gümüşe çalan

martılar,,
,,rüzgar gamsızca şarkılar söylerken

sis duman içinde nargileler tüterken
romantik kent ışıldayarak değişirken

Ayrılık vaktiyle;

hasret hüznünü dökerken

mehtap şafağa geçerken

şair kristal kadehlerde

kızıl şarap komasında

çelişkilerde erirken

Kızıl manzara boğuk fısıltılar

acı çığlıklar gecenin çiğdeminde

karanlığın ritminde gürlerken

ela gözlere tutun yoksa despot

ruhun düşecek uğultulu araflara

Belki hatırlarsın

belki tanırsın ela gözlerinden
loş yağmur çiseliyorken

damla damla silinirken mazi…

Suskun//