Melalim

Geçti güzel günlerim, ne bahar, ne yaz kaldı,

Mevsimler hazan oldu, zemheriye az kaldı.

Sararan umutlarım, savrulurken rüzgârda,

Gönlümde buruk ukde, dilimde niyaz kaldı.

Titretirken içimi, saçlarıma yağan kar,

Üşüyen bedenimi, kuru ayazlar yakar.

Çektiğim onca çile sanki yetmezmiş gibi,

Zehirli dumanıyla, ruhuma dolar efkâr.

Istıraplar verirken, aldığım her nefesim,

Amansız mengeneye döner göğüs kafesim.

Gecenin kollarında haykırsam da nafile,

Sükût zindanlarında, duyulmaz olur sesim.

Eriyen bir mum gibi tükenirken mecalim,

Çıkmazlar girdabında derinleşir melalim.

Gerçeğin soğuk yüzü, görünür de ufukta,

Bense halen beyhude hayallerle hemhâlim.