Kanaviçe Yüklemler

Islak zaman, ıslak metin

Şıracı şahit tutuldu bozadan bozma

Bir içimlik ömürde.

Yana yakıla yiten

Yerle duman her daim bozguna uğrayan

Susuz bir hece adına şiir denen

Yüksek ökçeli topun girizgâhı

Bir şehrin de

Kanaviçe yüklemleri

Seri halde tutuşan bir yürek ve bir tane daha.

Rakımı yüksek bir şehirde tutuşan

Yorgun ve her açıdan

Her acısında şiirin

Kuru sıkı bir imge daha taviz vermezken

İnce uçlu hüzne geçirilen bir kılıf

Başıbozuk şunca hulasası gergin

Bir telde hazır ol’a geçen

Can pazarında beyhude bir hutbe

Damlayan hece hece

Yine şehrin ve şairin miğferi.

Hadi sav sıranı sen de şair,

Susarak ne geçtiyse eline

Son sürat kaynat şiir yüklü kazanı

Bol kepçe her dizede hüzün

Maruzatı olmadık bir sitem

Yine benliğin kendine duyduğu öfke.

Ağzı olan konuşuyor madem

Bir de örtünse heceler

Siyah bir peçeden

İbaret şu döngüde

Hoyrat kıyımların sunumu adeta

Her anında ömrün

Kıyama duran sair bilmece

Yine geniş ağızlı bir kuyu:

Dibinde ne su ne de huyu

Değişmez şu şairin

Devirdikçe dizeleri

Boykot eder aklınca

İçine düştüğü kör kuyuyu…

Yüklenmişken hoyrat sunumunda

Girift yüklü bir dergâhta arar da arar huzuru

Debdebeli bir ömürdense

Densiz bir ölümü yeğler kendince

Hem de ne için?

Sevip de sevilmeyi unutulduğu bariz

Sancağı ruhun

Hem de en derininden bir acı

Bitimsiz sevgisinin makberi;

Her şiiri kazıp da eliyle

Kazdığı çukuru ölçerken

Evrene sığmadığını atarken kendini derinlere

Geri dönüşü olmayan bir yol;

Utku ya da ufku bilinmez,

Şahit tutsan da kimi

Görünmez bir hüzün

Derli toplu ölümüne selam verirken sakilce.