Paylaşamadık

Oysa biz seninle

Acıyı değil

Mutluluğu paylaşmayı istemiştik

Paylaşamadık

Şimdi ayrılık acısını paylaşıyoruz

Hem de hiç şikâyet etmeden

Neden niçin demeden

Aslında sana mutluluğu vermek isterdim

Ama tek başına verilse de

Alan bilmeyince hissetmeyince

Kabul etmeyince mutluluk bilinmiyor

Hissedilmiyor

Hasret çekenleri görürken acırken

Şimdi biz acınacak hala geldik

Neden niçin oldu diye sorgulamadan

Her şeye rağmen birbirimizi seviyoruz demeden

Açtık ayrılık kapısını

Şimdi acısını paylaşıyoruz

Şimdi sokaklarda bizim gibi ayrılığın acısını yaşıyor

Sessiz kimsesiz kalmış sanki

Bizimle beraber ağlarken

Biz birbirimizin gözyaşını silmezken

Şimdi sokaklarda bizim gibi ayrılığın acısını yaşıyor

Sanki keşke’leri biz dünden kaybetmişiz

Hiç bu sözü kullanmadık sanki

Keşke ayrılmasaydık hiç diyemedik

Keşke birimiz gitme kal deseydi onu da söyleyemedik

Farkındaysan ayrılırken sarılmalarımızda olmadı

İki yabancı gibi ayrıldık

Aynı acıyı şimdi paylaşıyoruz

Mutluluğu paylaşmak var iken

Oysa şimdi bakıyorum pencereden sokağa

Biz koşuyoruz o yağan yağmurun altında

Sırılsıklam aşkla ıslanmışız kahkahalarımız sokağı çınlatıyor

Herkes şemsiyeyi ters açmış mutluluğumuz yere dökülmesin diye

Gölgemiz sokağı kaplamış

Kuşlar başımıza toplanmış

İşte öylesine bir hayal içinde bakıyorum pencereden sokağa

Sokaklar bana sırtını dönmüş

Seni bırakmanın suçu bende onlarda biliyor

Ondan küskünler

Haklılar

Bırakmayacaktım

Gitmene izin vermeyecektim

Ah keşke bu keşke o zaman aklıma gelseydi

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren