Aşklara Ve Şiirlere Kurşun Sıktığım

Haliyle yoksunum şarkılardan

İçindeki tüm notalarla

Perhize yatırdığım düşlerim.

Bir kırlangıcın rüzgârına takılı aklımda

Ebediyetin teamülü

Gün görmemiş bir yetimden çaldığım o mısra

Hani tebessüm ehli bir yaren

Bir gölge de olabilirim:

İçimdeki ukdeler

Damağımda kalan tadı ile

Söylenen, ölesiye sevdiğim yalanlar.

İçinde peyda olan bir rubai belki de

Aşkın öfkesine yenik düştüğüm

Derken balyalarca satıra denk düşen eşkâlim

Oysaki ben kuru başıma

Aşklara ve şiirlere kurşun sıktığım.

Zamanı sıktım da sıktım

Suyu mu kaldı geride?

Gözlerimdeki nemi saymazsan tabi.

Bir bir dillendiriyorum malum hikâyemi:

Görücü usulü ile evlendiğim

Bunca şiire bile yoldaş bildiğim

Tek kare de olsa

İçimdeki mevsime denk düşen

Sonrası malum, deyip

Mutluluğa rest çeken.

Adımla vakıfım hayata:

Gülebildiğim kadar da güldüm

Kimseler görmeden silerken

Mutluluk gözyaşlarımı.

Vallahi, yalan değil/di mutluluğum

Henüz doğmadığım bir tarihte;

Tek şahit yine Allah’ın hikmeti.

Demir attığım yorgun şehrin sularında

İstanbul’a kenetli her hücremde

Yenik düştüğüm hep kendimdim:

Bir mizacı öteleyen,

Bir yüreğe kambur diyen

Bunca nisyan bunca güfte.

Soluklandığım sırlarında ömrün

Şehrin sırlarına içime döktüğüm

Belki de kendimin sır kâtibi.

Yaftalanan güncemde iri ufaklı mütalaa edilesi

Sonrası malum,

Ne zaman döndüm ki sözümden?

Bayat ve yorgun sıfatlar hep aksayan;

Yol yordam bilmez bir meczuptan öte

Hangi şiiri temsil edeyim

Derlediğim hangi yükü kiminle bölüşeyim?

Seyrinde matemin,

Dumanlı dağların açmaya muktedir goncası:

Rengin pembesi

Belki soytarı bir gülde

Nakşeden deryaların nefesi:

Sonrası malum,

Dirlik ve huzur hep mi uzak bir seyyah?

Adı bende saklı bunca hicran

Belki hitabı yoksunluk:

Varsın döneyim başa yol yakınken:

Neyde takılı kaldıysa aklım

Olmadı gizlim saklım.

Sonrası malum:

Şiirden yanan dilimle

Yazdığım her öyküyü sona sakladım.