Gelme Çok Yorulursun

Hani altında oturduğumuz ağaçta dökülür yapraklar

O oturduğum masa bizimle mazide güzellikleri saklar

Gitmesek de biz o masa hala bizi orada bekler

Karşısındaki dağda hala menekşeler dün gibi kokar

Sen gelmesen de ben her yaz sonbahar oradayım

Güneş ufukta doğarken saçlarında rüzgârda sanki uçar

Gelir bir yerlerde kokun saçlarınla ben hala koklarım

Mazinin içinde gezinirken hala ben seni ararım

Masamızın üstüne not yazdım bıraktım okursun

Belki okuduktan sonra beni bir daha zor bulursun

Hemen alınma küskün değilim ondan söylemedim

Bir ayağımız çukurda gelme dedim gelirsen çok yorulursun

Mehmet Aluç –Âşık Gülveren