Anlamadım

ANLAMADIM

Ben….

Ben bir gecede toprağa gömdüm,

bütün sevdiklerimi,

Elini, yüzünü, gözlerini,

Bakışlarını gömdüm yüreğime,

Güneşi, ayı, bütün mavilikleri…

Gençliğimin karanlığına gömdüm Ayşe’m

Uyandığım her günü,

Aldığım her nefesi,

Yalnız başlayan her gecemi,

Yok bildim gözlerinde.

Öfkem geçti de,

Kırgınlığım geçmiyor be Ayşe’m,

Kırgınlığım geçmiyor.

Ayrılık nasıl bir hâldir anlamadım,

Kar yağarken saçlarıma yanıyor,

Güneş kavururken tenimi donuyorum.

Yokluğunla dost oluyor,

Varlığınla kahroluyorum.

Ne seninle…

Aaah, ah ne de sensiz olmuyor,

Olmuyor be Ayşe’m, olmuyor.

Maaşım, kariyerim işim,

Arabam, evim, eşim,

Dağlarım, sahillerim,

Komşularım, dostlarım,

Bütün sevdiklerim,

Doldurmuyor boşluğunu Ayşe’m, doldurmuyor.

Nasıl bir hâldir yürek yangını bilemedim,

Düğünde ağlıyor,

Cenazede gülüyorum,

“Deli” diyorlar bana Ayşe’m,

“Deli” diyorlar.

“Kavuşursun” Dediler, kavuşamadım,

“Unutursun” Dediler, unutamadım,

“Alışırsın” Dediler, alışamadım,

Bu nasıl derttir,

Bu nasıl sevdadır Ayşe’m

Anlamadım, anlayamadım.                                                                      19/10/2019          

 ASLAN YILMAZ

       DÜZCE/CUMAYERİ