'mış Gibi Hayat

Vehametine kalbi yetmezdi kadının.

Arzusuydu çünkü,

Kırmızı iplikten dantel geçirmek. 

Efdal bir yaşamın kenarlarına...

Vaveylasını gömdüğü yerden saklanamazdı.

Keza canı tam da orasıydı...

İçinde kopan fırtınanın yanı sıra

Zevahirini kurtarıyordu. 

B/öyle geçiyordu günler. 

B/öyle bölük

B/öyle çökük 

B/öyle yorgun ama savaşçı... 

Ferfecir sabahlara varamadan

Canhıraş geceleri gömerek toprağa

Henüz daha uyumadan 

Uykuya dalamadan çıkardı kabuslardan... 

Ne sıcak yatak ne de yumuşak yastık, ona yaren olamadan 

Sabahın ilk ışıklarında, 

Çıkarırdı ruhundan o meyusluğunu. 

Güneşin kalbine dokunup

Bir avuç sıcaklık alırdı kendi kalbine doğru... 

Pejmürde tüm düşüncelerden arınmış gibi yapıp

Kalbindeki umutları yıpratmadan

Çıkacaktı yine evinin kapısından...

Bir adımda, Bir hışımla...

Yine yeniden aynı duvarlara

Gelip yaslanmak üzere bakarak gerideki kapıya

Çıkacaktı sokağa bir solukta daha...

"Ayşenur"