Bir Güz Senfonisi

güz düşüyor pencereye

efkarımı martılara taşıyan 

alaca bir vakitte

rüzgar ezelden gelen

bir nağmeyi uluyor

hışırdayan yapraklar

gülümsüyor ölüme

sonbahar, atları çayırlara 

salmış

ceviz ağaçları altında

aceleyle cevizleri

toplayan bir sincap

son bahar ağarıyor ruhuma

ve vakit suskun 

çay demlenmiş közünde

bu vakit yine sen tütüyor gözümde

bahçedeki nar ağacı mor bir tablo 

erken olgunlaşmış meyve tane tane 

oracıkta duran nazlı gölgesinde

göğ kızıl yanan ateşli

kuytu harabe kentlerin ıssızlığı 

alınlarıma yağan çiy damlası gibi

kalbim çiçeklerin bahara özlemi  

durgunluğum kar altındaki tohumlar

ah bahar gelse, gülümseyen bahar

ıhlamur kokusuna çöken

kestane mangallarının dumanı

burası yüreğimin masallar diyarı 

bana acı acı gülümseyen

dakikalar 

saatler

aylar

mevsimler 

ve girdaplar...

...kış mevsimi yakın doğaya 

ölüm ise yakın bana

meşe ağacındaki

son yaprak rüzgarın

bağrına sarılınca

esen poyrazlar

ve darmadağın

savrulan saçların

hayalim olsun

bekliyorum özlemle

ölüm artık bana gelsin...