Aykýrý bir düþü yorgan bildim ve örttüm üstüne yorgun ruhumun elbet mevsimseldi benim düþlerim bir o kadar uyruðu olmayan.

Uyduruk düþler görmem ben ve hiç biri ben-merkezcil deðildir bu yüzden þapka çýkarýrým ben her uyandýðýmda ve içimdeki sihirli deðneði gündüz oldu mu saklarým odanýn bir köþesine.

Düþsel bir hezimet benimki bir o kadar frapan.

Söylenceler çalýnýr kulaðýma düþlere her mola verdiðimde ve orta þekerli bir kahve ýsmarlarým kendime ve kahvemi içip yeniden düþerim düþlere.

Ýn cin top oynamaz benim düþlerimde ve tek kötü kare yoktur genelde toplanan düþ meclisinde yoklama alýndýktan sonra düþ kâtibi sorar bana:

‘’Görmek istediðin düþlere henüz izin vermiyoruz hele sen bir bitir þu mektebi.’’

Aralýksýz gördüðüm düþ iþte tam da buna tekabül eder:

Lise son sýnýfta okuduðum ve düþlerimde hala mezun olamayan bir lise öðrencisinin çýkýþý varken üniversiteden her nasýlsa lisede takýlýdýr aklým da ruhumda ve asla anlam veremem nasýl oluyor da liseyi bitiremediðim halde mezun olmama izin verilmiþ diye fakülteden.

Sezilerim ezer beni.

Düþlerimin altýnda yine ezilirim.

Hayatta ezik olmak deðildir payýma düþen bu yüzden hayat da düþlerim de dik baþlýdýr illa ki.

Saman alevi gibi parlayýp söndüðüm yetmezmiþ gibi gün içerisinde sürekli tefekkür halinde düþlerime kenetlenirim.

Bir basamaksa mezuniyet hala lise son sýnýftaki kýzýn intizamlý sözcüklerine serilir içimde kalan ukdeler.

Rengi yoktur hem düþlerimin.

Rütbesi asla yoktur.

Racon keser illa ki düþ meclisi bu yüzden dinç uyur yorgun kalkarým düþ sonrasý ve anýnda silinir aklýmdan gel gör ki saatler sonra kalemi elime almamla bir bir nükseder düþ sakinlerim.

Gerçekler kývýlcýmsa.

Düþlerim yangýndýr.

Ýç sesim iken aralýksýz konuþan dýþ sestir beni uyaran düþlerimde.

Ve genelde merdivenleri çýkarken ayaklarým illa ki kesilir yerden ama yetmez…

Daha da yükseðe çýkarým uykumda ve ne ayaklarýmdýr iþlevi olan ne de kanatlarýmý ama uçarým ben düþlerimde konarým sonra kim kalmýþsa dünde elbet omzuna elbet tepesine ve düþ pisler yorgun ruhumu ve düþ kýrýntýlarýndan þiirler yazarým; þiirlerden çýkarým yola hikâyeler kaleme alýrým ve iþte dik açýsý yorgun ruhumun ve diklendikçe diklenir düþ kâtibi:

‘’Yarýn erken gelmeyi unutma.’’

Ýyi de ne ara yazarým ben mademki davetiyem hazýrdýr da düþ meclisinin onayýndan geçen bu yüzden düþ öncesi illa ki ilham perim gelir konar baþucuma ve bir koþu giderim içerideki odaya ve düþ kâtibi söyler ben yazarým aslýnda gerçeklerin dilemmasýdýr yanýp sönen düþlerim.

Ýksirimdir adeta düþler ve el ayak da çekildi mi; o kýsacýk zaman diliminde yetiþmeye çalýþýrým her yere…

Dürten biri vardýr omzumdan.

Tövbe, deyip giriþirim yazmaya.

Sýrtýmdaki ürperti bazen korkutur beni ve iþte korka korka hikâyeler yazarým ve kendi yazdýðýmdan korkarým ve anlarým ki kendi yazdýklarýmdan ben korkarken düþlerim ne yapmasýn?

Her halükarda düþ görür ve unutur ve yeniden yazarým ruhumun katlarýnda açandýr illa ki düþler ve hepsinde kat izi vardýr ne de olsa düþlerimin son kullaným tarihi asla geçmez.

Hala lise öðrencisi o cývýl cývýl kýz.

Mesken bildiðim illa ki okuldur ve okul bittikten sonra sadece bir kere gidip de ziyaret ettiðim okulum belli ki yetmez bu tek ziyaret ve üstüne afiyet olsun, derim içindeki þaþkýn çocuða bu sefer gözlerimi açýk tutarým ama her halükarda düþ görmeyi de ihmal etmem.

Düþe kalka büyümediðimden mi nedir…

Düþ organizasyonum illa ki rezerve eder içimdeki çýlgýn çocuðu ve kayýtsýz þartsýz teslim olurum o masum düþlerime.

Kilit noktamdýr elbet hayatýmýn en güzel yýllarýnýn geçtiði okulum ve ruhum hala orada rehin kalmýþtýr ara sýra gider sýrtlanýr dünde kalan ruhumu ve düþ kâtibi ile el sýkýþýrým.

Kaç yaþýnda olursam olayým kendime hala on sekiz hissettiðim bir düþtür iþte yaþamak elbet yazmak da iþlevsel bir katký payý saðlamýþken ve düþlerimin faizidir kalemin yazdýklarý ve bir ömür ödemeye mahkûm kýlýndýðým bir o kadar bundan mutluluk duyduðum…