Küsen Baharda Kaybolduk 1

Ben ayrılıkların

Hasretin

Gözyaşının şairi değilim

Mutluluğu bir an sevdiği ile bilen

Sonra kaybeden bir şairin

Kaybedince mutluluğu anladığı

Hasretin içinde gezerken mutluluğun

Ne olduğunu fark eden şairim.

Mehmet Aluç

                                                    KÜSEN BAHARDA KAYBOLDUK 1

Sen gittiğin gün bitti bahar ayı

Son bahardı seninle yaşadığımız

Bir daha sayamadım gelen kaç kış ayı

Küsen baharda kaybolduk seninle

Gönül neşesiydi arayıp bulamadığımız

Ne ümitlerle yaşamıştık biz o bahar ayı

Bilmem halimizin nesi vardı

Biz beğenerek yaşamadık

Ne canı ne cananı buldum ben kaybettim

Sende beğenemedin seveni kavuşamadık

Sana bir bülbül sesi yeterdi

Sonradan gülüşlerinde kederdi

Oysa bu gönlüm bakışlarınla severdi

Küsen baharda kaybolduk seninle

Koklayamadım zülfünü doyasıya

Hayallerim seninle kayboldu ardın sıra

Artık ne gelir ümitler kapımıza

Ne güller açar atık gönül bahçemizde

Küsen baharda kaybolduk seninle

Viran olan yerde açamaz ki güller

Güller açmaz ise ötmez ki bülbüller

İlk şarkımızda biz vardık

Son şarkıda biz yokuz artık

Her nefeste aşk diye sevemedik yanıldık

Ne sen beni ne ben seni gönülde yaşatamadık

Küsen baharda kaybolduk seninle

Kim örttü ruhumuzun üstüne ince bir örtü

İlk bakışımızla niyetimiz mi kötüydü kötü

Ne sen beni bildin

Ne ben seni tanıyabildim

Sen başkasını giderken buldun

Ben kalırken kendimi

Kelime kelime dokunamadık gönüllerimize

Küsen son baharımızda kaybettik birbirimizi/kendimizi

Artık ne masamız kaldı ne şarkımız

Olamadık seninle aşkla farklı olmadı hiç farkımız

Mazinin solan sayfalarında

Solmuş bir gül gibi kaldık arasında

Küsen son baharımızda kaybettik birbirimizi/kendimizi