Ölüm Ki Nur Hepsine Yeter...

                                                Ölüm Ki Nur Hepsine Yeter...

Bunca dert keder sonunda Rabbim Nusret’iyle biter

Bitmeyen ne var ki bu alemde gelişiyle bizlere yeter

Yakan nefis şeytansa iman var onları anında yutar

Yutmaz silmez diyen varsa ölüm ki nur hepsine yeter

Geride kalan bir iyilik gülümseme sanırsın baldan şeker

Gül kokulu Resule varmak nasip olursa bizlere yeter

Düşünür dururuz insanız hak bizlerde neleri çok sever

Bilmem ben bunu diyen varsa ölüm ki nur hepsine yeter

Manaya varmak lazım manayla hakka varmalı bu beşer

Manasız beşer yoldan çıkar hakka varamaz hep düşer

Kara toprak bekler bizi kaçmak olmaz ki bizi çeker

Çeken şeyi bilmem diyen varsa ölüm ki nur hepsine yeter

İnsan imanla nurla yaşar yoksa kendini uçuruma atar gider

Uçuruma atmaya ne gerek var insan elbet diğerini sever

Sevmeyen neden sevmez anlaşılmaz boş işlerle olur heder

Heder bana bulaşmaz diyene ölüm ki nur hepsine yeter

Kul Mehmet’im Güşta kızımdan okurken aldım ben ilhamı

Okurken daldım manaya bu gönlüme yazdım maksadımı

Dediğin gibi "Yansa yürek Hâkk nârına tek damlası pınar elbet"

Yanmak beni yakmaz diyene ölüm ki nur hepsine yeter

Mehmet Aluç-Kul Mehmet