Yazgı

YAZGI

Karanlık akşamla çöküyordu dünyasına

Gökyüzünde parlak yıldız göz kırpıyordu

Kapattı etten oluşmuş hapishanesine

Manastıra gizledi çocukluğunu

Gerisini Allah’a bırakıp

Vedalaştı, acılarla dolu  geçmişiyle

Sokaklarda çocuklar çıplak ayaklarıyla

Çamurlara dalıp çıkarken mutlulukla

Deniz aynı yerinde kaldı

Kuşlar gidiyor mevsim değişiyordu yaşamında

İçini kemiriyordu doldurulamaz boşluklar

Yabancı karanlık bir kuyudan gelir gibi

Derinlerden geliyordu akisler

Beyaz çarşafa sarılmış genç bir kadın

Saçlarını çözmüş aynanın şafağında

Bilmediği operanın üvertür’ünde

Yüzünde tanıdık bir hüzün

Yanık ayak bilekleri kızıllar içinde

Duygularını besleyen öfkedeki sevgiye baktı

Horlayan gürültü çoğalıyordu

Ruhsuz,ritimsiz ölmüş olmayı diledi

Yarasalar kanını emmiş gibi

Boynunu uzatarak yaşamında

Hiç sevmediği kadar sevmenin

Verdiği ihtirasla bekledi uykuyu

Verdi kararını Allah’a danışarak

Bavulunda sıkıştırılmış umutları

Kutsal bir Cuma gününde

Mesih’e palmiye yaprağını bıraktı

Dağların arasında güneş

Doğmakla doğmamak arasında

Arabanın arka koltuğundan son bir kez baktı

Sokakların pencerelerine 

annesinin yüreğinden.

Yıldırımlar hazırolda bekliyorlardı ,

griye boyanıyordu; gök

Deniz hırçınlığını ,sessizliğindeki sesine

Med cezirleriyle  vururken

Dilenciler dileniyordu son nefeslerini

Çelik zırhlarını omzuna atıp

Hayatına son kez meydan okuyarak

Çekiliyordu inzivaya…