Online Üye
Online Ziyaretçi
‘’Ne cenneti merak ediyorum ne de
cehennemi. Çünkü ben annemi gülerken de gördüm ağlarken de…’’(Ö. Asaf)
Kıyama durduğumsun, sen ve
sözcüklerim titrerken yaşlarındaki acıyı çektim içime, anne.
Dilsizdim ve yalnız ve sağır.
Ağırdan aldığım mutluluğa seninle
vardım.
Bir akşamdın sen ve sabah
G/izinde saklıydım ve yüreğin
O hassas ve hasta yüreğin…
Manen âşıktım madden yaralı
Yamamı dikendin
Yaramı temizleyen
Bir gülüşünle cennetim
Acı sesinde hasretin ve sendin sen
Sinende saklı tutan beni
Sindirdiğin acılar
Sinende açan güldüm ama sadece senin
gülün.
Gülümsemene muhtaç
Adaklarımda saklıydı varlığın
Tabi olduğum dünyanın malı mülkü
değil hem
Ya da taraf mı olduğum?
Asla ve asla
Sevmeyi öğreten yine sen
İnsan ayırmadan
Yüreğinin coğrafyasında saklı cennetim:
Cennetim seninle yürüdüğüm cennet
vatanım.
Allah sevgim ve inancım
İlk duamı seninle ettiğim
Ezanın sesine riayet eden sen ve ben
Başında örtün
Yumru halindeki yüreğin
Sevgiyle ç/ağlayan bir sonsuzluk
ülkesi
Sabrını katık ettiğin
Ölü öfkesi babamın
Zor zamanlar yaşadığın bir ömür
Hasretin biz
Haset etmediğimiz
Sadece sabırla saklı tuttuğumuz bir
giz.
Alnımdaki ak
Saçındaki aka eşit.
Yüreğimdeki tortu ise yüzerek aştığım
Saçtığım sözcükler
Bazen kavrulduğum devasa acının
Verdiği değil sabırla her şeyi
yenebildiğim
En çok dualarında hayat bulduğum
Hayatı severek yoğurduğum
Öğüten çarkı mı ömrün?
Çatallı sesi mi zalimin?
Ne gam ah, ne gam!
Üstü örtülü acılar seninle dünde
bıraktığım
Varsın olsun bilumum efkâr…
Göğsümde şarapnel parçası
En önde saf tuttuğum
Sayende dik durduğum
Devinen duygulardan yufka yüreğine
vurulduğum.
Sen annem:
Takatin kalmasa da atan kalbin
Bir somun ekmek gibi ne güzel, rızkın
eşsiz lezzeti
Çamura düşsem de beyazlığım ve
hayallerim
Seninle büyüyen dünyam
Halen de büyümediğim dizinin dibinde
oturduğum
Dizelerimi solur ve yazarken sana
okuduğum.
Bilinmezin gizinde
Bildiklerimi asla unutmadığım…
Sen ve yorgun kalbin.
Hazanı bahar kışı yaz bellediğim
Nuruna talibim dualarının.
Nutku tutulan zalime de iblise de
muhalif
Çünkü insan olmayı insan kalmayı
senden öğrendim.