Özlem

                     ÖZLEM

Yüreğimden uğurlayamadığım

Derinliklerin uçurumunda

Denizin maviliğinde kalmış gözlerin

Dorukların semalarında

Kuytuların içinde bir ormanın en dipteki ağacında

Damla damla birikmiş hasretin

Yeşilin her tonunun toprağa karıştığı Hazan’da

Yere düşmüş yaprakların  kırıklığında ellerin

Sabah uykusu kadar beklenilen

Seher yelinin esintisinden

Burnumun direğini sızlatan kokun

Sesinin en acıklı tonu

Odamı çınlatan çalar saatin ezgisi

Uyanmamak için uyuduğum

Düşlerimin hülyalarında

Feryat figan sorduğum sensin

Mutluluk uzaktan el sallarken

Boynunu göğsüme yasla yaslayansın

Okuyamadığım  hissiyatımın

Tamamlanmamış kelimelerimsin

Sayfa sayfa yazdığım en güzel ben’sin

Aynalarda bakamadığım göz bebeğimsin

Gözyaşımda yağmur olup

Gönül toprağıma değen en güzel çiçeksin

Suya yazdığım sitemimsin

Sen sen bilmem ki nesin?

İlmek ilmek ördüğüm acıların

Üzerime yakışan en şık hırkasısın

Saçlarına dokunduğum hatıraların

Şefkat yüklü yarınlarısın

Daha ne kadar  arayacağım seni

Denize bakan evlerin pencerelerinde?

Hangi sokağın sonundan geleceksin?

Yön bilmeyen  adımlarıma

Kime baksam Sen!

Kime baksam sen değil!

Feda ettiğim güzelliklerin güzelisin

Sevdiceğim, sevdiğimsin

Mahşer’de  bulacağım ilk kişisin