Bekliyorum Artık Yeter Sıkıldım

Bekliyorum Artık Yeter Sıkıldım

Bugün kelimeler gülümser

Kalem onlara bakar neşelenir

Cama konan bir kuş bana bakar

Ben hepsine bakarım bir şeyler sezerim

Galiba kelimeler hasreti yazmaktan sıkıldı

Kalem onları yazmaktan

Kuş odanın havasındaki karanlığın koyusunda

Açtım pencereyi içeri güneş girdi

Kuş girdi

Kelebek girdi

Güllerin kokusu girdi

Bahar girdi kış sonbahar ilkbahar girdi

Girmeyen bir kişi kaldı

O da girmedi

Şimdi o girmedi diye

Bu havayı zehir mi edeyim yani

Gelene kapımız açıktı

Zaten atacağı bir adımlık mesafeydi

Yollar hazırdı

Onu getirecek rüzgâr

Kuşlar

Bahar

Çiçekler

Gelmedi zaten

Gelemezdi mi sanki

Dindiremedi dinmeyi bekleyeni

Oysa durum bu ki ortada yok

Oysa ben kendime

Ve ona dönük olmayı istedim

Haber saldım kuşlarla

Mektupla

Ne bir cevap yazdı

Ne bir işaret

Ne bir imge ile

Bunu teyit etti

Ben dedim geleyim

Bir deli akan akarsu dere gibi

Akamadım

Varamadım

Sonbaharın solgun rengi gibi solduk kaldık

Ey gönlümün sevdası

Baharımın neşesi

Dalgalanır gönülle dil böylesine

Darmadağınığım

Gönder bana aşk okunu ey aşk

Bekliyorum artık yeter sıkıldım

Sapla sol yanıma

Mehmet Aluç